گلبرگی بر تی تخ برکه

يك جور عاشقي با چاي و فنجان

teytakh — Sat, 28 Jun 2008 12:21:18 GMT

در هیات پروانه‌ای در کافه‌ای تاریک
از لا‌به‌لای صندلی‌ها می‌شوی نزدیک
من حرف‌هایم قرمز مایل به نارنجی است
محصور در کم‌رنگی ی خط لبی باریک

دنبال یک جور عاشقی با چای و فنجانم
شاید سه ساعت روزها در کافه می‌مانم
سیگار کنتم روی میز از درد می‌سوزد ...

این روزها باید کمی هم روسری‌ها را ...
آقای صاحب کافه دارد مشتری‌ها را ...
شال سفیدم را جلو می‌آورم شاید
اصلاً نبینم خنده‌ی دوروبری‌ها را...
حالا خودم با چای لیمو جشن می‌گیرم
تا حسرت مهمانی جن‌وپری‌ها را ...

از پشت عینک آسمان ابری‌تر از پیش است
شاید بیایی یک دفه ... دور و بر "شیش" است
اما تو که این کافه را اصلاً نمی‌دانی
یک کافه‌ی بی‌روزنه پایین تجریش است
سیگار کنتم هم‌چنان از درد می‌سوزد...

پروانه‌ای سر می‌رسد آهسته و غمگین
مثل سلامی زیر لب ... آرام و سرسنگین
پر می‌زند تا روی میزم ... تا ته چاییم
با بغضم از توی گلویم می‌رود پایین
پروانه‌ای که بال‌بالش مثل تو رنگی است
پروانه‌ای که مثل من در اوج د‌ل‌تنگی است...

از کافه بیرون می‌زنم، بی تو، هوا خوب است
از کافه بیرون می‌زنم بی تو، هوا خوب است
از کافه بیرون می زنم،
بی تو هوا خوب است!

مرد جنوبی

teytakh — Sun, 22 Jun 2008 20:02:18 GMT

عكس از :بندر خوبم

چند شبي ست كه عادتي شيرين دلم را خوش كرده است :معطر كردن صفحه موبايل دوستان با عطر ترانه هاي رامي ... و امشب ، شب خاموش شدنش است ... خيلي گشتم تا شعري را كه راوي حس و دلم بود و در يكي از يادواره هاي نبودنش خوانده بودم لا به لاي نوشته هاي قديمي پيدا كنم و به ياد آن روزها بنويسمش اما نيافتمش در اين آشفتگي هاي بي حواسي و پرحواشي ... پس به واگويه اي از مسعود فرح بسنده مي كنم :

هم گويي با زنده ياد ابراهيم منصفي ( رامي )

تاريك بود تاريك

نيمه يِ جان ات

واحه يِ زردِ ذهن

دور ترين تالاب هايِ انزوا

شبستان و اندوه و ويراني

كه تو از آن همه جواني

تنها گريستن را مي دانستي

نيمه يِ روشن جان ات كم سو

كم سو

مهتابي كه در كوير مي تابيد

رويايي **كه هزار چندان مي شد**

در چشم اندازِ سارا سيما آميس

در چشم اندازِ ترانه و آواز

كه مهربان !

تو ازآن همه تابيدن

تنها تاريك شدن را مي دانستي .

مسعود فرح / زمستان 84

از اندوه آدمی

teytakh — Wed, 21 May 2008 16:01:18 GMT

می‌گويند رستگاری شب
رازی کهن از نوميدی آفتاب است،
اما من بر سفره‌ی آخرين شام شما نخواهم نشست.
بله، امضای ساده‌ی اين همه نامه‌ی بی‌نشان از من است
اما اينجا کودکانِ پسين‌ترين کوچه‌ی پاپتی حتی
تلفظِ گريانِ ديدگان مرا می‌شناسند.
من که کاری نکرده‌ام!
فقط به ميلِ همين آسمانِ کبود
کبوترانِ آن خانه‌ی متروک را
با بختِ باغاتِ باکره آشنا کرده‌ام.
من خودم به ماهِ نظر کرده‌ی اردی‌بهشت نوشتم
که ايوانِ ساکتِ خانه‌ی ما
خوابِ سلامِ گلدان و ستاره ديده است،
با اين همه
حالا که اين همه سکوت و بوسه و تيغ را به گردن گرفته‌ام
قول می‌دهم که ديگر هيچ آوازی نخواهم شنيد
که ديگر از اندوهِ آدمی سخن نخواهم گفت
که ديگر هيچ رخسارِ آشنايی نخواهم ديد.
فقط نمی‌دانم از چه نشانیِ آن تکلمِ عريان را
شبی نابَلَد در مشتِ بسته‌ام نهان کرده بودم،
که باد آمد و بوی خوشِ سفرکرده‌ای را
از زادرودِ رويا به من آورد.
سالها بعد خبر آوردند که بر کشاله‌ی آبهای دور
شبحی خاموش و بی‌کفن ديده‌اند،
شبحی خاموش و بی‌کفن
با ستاره‌ی روشنی در مشتِ گشوده‌اش!

می‌گويند رستگاری آفتاب
رازی کهن از نوميدی شب است.

سید علی صالحی

پر شده از گلایه

teytakh — Fri, 18 Apr 2008 07:17:54 GMT

این ترانه رو برای کسی می نویسم که با دیدن علی سنتوری بغض کرد و در خودش گریست ... کسی که دل می خواد بهش سر بزنه اما مجالش نیست ... کسی که زخم علی سنتوری را خوب حس می کنه چرا که درد مشترکند ...

رفیق من سنگ صبور غم هام

به دیدنم بیا که خیلی تنهام

هیچکی نمی فهمه چه حالی دارم

چه دنیای رو به زوالی دارم

مجنونم و دلزده از لیلی ها

خیلی دلم گرفته از خیلی ها

نمونده از جوونی هام نشونی

پیر شدم پیر تو ای جوونی

تنهای بی سنگ صبور

خونه ی سرد و سوت و کور

توی شب هات ستاره نیست

موندی و راه چاره نیست

اگر چه هیچ کس نیومد

سری به تنهاییت نزد

اما تو کوه درد باش

طاقت بیار و مرد باش

تنهای بی سنگ صبور

خونه ی سرد و سوت و کور

توی شب هات ستاره نیست

موندی و راه چاره نیست

اگر بیای همونجوری که بودی

کم میارن حسودا از حسودی

صدای سازم همه جا پر شده

هر کی شنیده از خودش بیخوده

اما خودم پر شدم از گلایه

هیچی ازم نمونده جز یه سایه

سایه ای که خالی از عشق و امید

همیشه محتاجه به نور خورشید

تنهای بی سنگ صبور

خونه ی سرد و سوت و کور

توی شب هات ......

محسن چاووشی

سلام

teytakh — Thu, 20 Mar 2008 05:35:18 GMT

سال نو مبارک

یک عمر...

teytakh — Fri, 14 Mar 2008 06:42:18 GMT

یک عمر پشت پنجره های تظاهرم

او در برم گرفته تویی در تصورم

این بیت خوبی ست ولیکن چه ساعتی ست ؟

از نیمه شب گذشته و من غلت می خورم

از نیمه شب گذشته و عشقی که سالها

هرگز نیافت برتری ای بر تنفرم

یک عمر پشت پنجره ، یک عمر ، کو مداد؟

باید به خاطرم همه را خوب بسپرم

«از یاد من نرو» بنویسم ، چه می شوی ؟

امشب من از جسارت رسوا شدن پرم

باید کلید را بزنم نور بهتر است

باید که ماندگار شوی در تفکرم

نه !مثل این که یک قلم افتاده اینطرف

این تو و این تمام توان تبحرم

یک عمر پشت ....

امشب کدام را بنویسم ؟ بگو! تو را

یا مرد ساده که گرفته ست در برم ؟

سپیده مختاری - بندرعباس

من سردم است ...

teytakh — Sat, 23 Feb 2008 17:48:18 GMT

عکس از: تبیان

من و اسفند داریم یکی میشیم تا سردی به خودش بباله / تا هر چی بهار و تابستونه کم بیاره ... با همه ی یخی دلم برای همه ی اسفندی ها ...

از راه فراز آمده با هلهله اسفند
وقت است که از نو بسرايم غزلی چند
اسفند خبر می دهد از رويش نوروز
از رويش نوروز خبر می دهد اسفند
اسفند دل انگيز ترين حادثه ی سال
اسفند طرب ناکترين ماه خداوند
اسفند مرا عيدی اسفند مرا عيد
اسفند مرا شربت و اسفند مرا قند
اسفند فريباست مبادا بخورد چشم
تا چشم بدش کور شود دود کن اسفند
صحبت سر اسفند و طربناکی آن بود
اسفند من اسفند من اسفند من اسفند

مرده های مرگناک

teytakh — Fri, 08 Feb 2008 09:32:18 GMT

برای ترس مرده های مرگناک، میان قطره های چکُّ و چکِّ خون

سبکترین نگاههای پر سکوت، اتاق سازگار لحظه های دون

درون من هجوم خوابهای بد،ضمیر ناخودا/ی پیر و مندرس

اگر بیاید و نگاهمان کند، دوباره می شوم برادر زبون-

-ِ تو که هیچ چیز را نمیشود بفهمی و دو پیک از نگاه من

و لال می شوی و حرف /می زند، تمام کنده کنده های بیستون

ببین چقدر خالی از نگفتنم ، سقوط می شوم دوباره بی هوا

بدون هیچ چاره ای برای خود ، بدون هیچ راه حل برای اون

گریز پا هنوز می دوم نگو ، که اینچنین نشسته ام برای نان

کنار قبر سرد و مرده های بد، کنار بی کسی عاری از جنون

که آخر غزل شده نیاز تن، و کهنه می شوم درون قبر خود

تمام می کنم دوباره مرگ را، خدا و حرف اولین و «واو و نون»

رضا صحرایی(پارسا)

بی مرگ

teytakh — Fri, 01 Feb 2008 16:46:42 GMT

سقراط مرده است که در این هوای پاک

فکری به حال غربت این خم نمی کنند

مردان عافیت زده در موعد بهشت

مثل قدیم میل به گندم نمی کنند

جایی ست آسمان که در اوج بلوغ ابر

خورشیدهای باکره خاموش می شوند

آنجا که در عبور نفسهای رستخیز

ارواح نیم مرده فراموش می شوند

کشتی نشستگان تو ای نوح بیش از این

دیگر اسیر غمزه ی طوفان نمی شوند

از خود بپرس آنکه پسرهای ناخلف

شاید به حکم عشق مسلمان نمی شوند

دیگر برای بتکده آری خدای من

پیغمبران بادیه مرهم نمی شوند

خلقی که بی بهانه به بازی گرفته اید

تاوان ناسپاسی آدم نمی شوند

محسن کاشانی -کرمان

پی نوشت : قول داده بودم که از مرگ چیزی نگویم / اما عزیز دل یادت باشد : کی شعر تر انگیزد خاطر که حزین باشد ...

هراس مرگ

teytakh — Tue, 15 Jan 2008 16:55:54 GMT

هرگز ار مرگ نهراسیده ام
اگر چه دستانش از ابتذال شکننده تر بود!

هراس من - باری - همه، از مردن در سرزمینی است
که مزد گور کن
از آزادی آدمی
افزون تر باشد

جستن
یافتن
و آنگاه
به اختیار برگزیدن
و از خویشتن خویش
باروئی پی افکندن .....

اگر مرگ را از این همه، ارزشی بیش تر باشد
حاشا حاشا که هرگز از مرگ هراسیده باشم!

اگر مرگ را از این همه، ارزشی بیش تر باشد

حاشا حاشا که هرگز از مرگ هراسیده باشم

احمد شاملو

گلبرگی بر تی تخ برکه

يك جور عاشقي با چاي و فنجان

مرد جنوبی

هم گويي با زنده ياد ابراهيم منصفي ( رامي )

تاريك بود تاريك

نيمه يِ جان ات

واحه يِ زردِ ذهن

دور ترين تالاب هايِ انزوا

شبستان و اندوه و ويراني

كه تو از آن همه جواني

تنها گريستن را مي دانستي

نيمه يِ روشن جان ات كم سو

كم سو

مهتابي كه در كوير مي تابيد

رويايي كه هزار چندان مي شد

در چشم اندازِ سارا سيما آميس

در چشم اندازِ ترانه و آواز

كه مهربان !

تو ازآن همه تابيدن

تنها تاريك شدن را مي دانستي .

مسعود فرح / زمستان 84

از اندوه آدمی

پر شده از گلایه

سلام

یک عمر...

من سردم است ...

مرده های مرگناک

بی مرگ

هراس مرگ

رويايي **كه هزار چندان مي شد**