چندی پیش بنا به ضرورتی توفیقی حاصل شد که با استاد حبیب زاده (علی خان ) - از هنرمندان به نام و قدیمی بندرعباس که ترانه هایش یادگار روزهای خَش گذشته است - هم کلام شوم / پرحرارت و اصیل صحبت می کرد بی آنکه سالیان دوری از وطن و زندگی در کشور بیگانه بر لهجه و حسش اثری بگذارد / او هم مثل همه ی ما نگران حفظ و پاسداشت هنر و فرهنگ و زبان بندری بود / دلش گرفته بود که امروزه پدر و مادر بندری با فرزندانشان به زبان غیر بندری صحبت می کنند :

ای روزو دگه همه وا چوکون خو فارسی گپ ازنن چون فکر اکنن کلاس ایشه ولی نادنن که کلاس و اصالت تو همو زبون و سنتون خومون / تو همو ترانه ها و سازون و ریتمون اصیلی که براگردت به ریشه ئون و به بپو و بپ گپون / از قول مه بی جوونا بگین  یادمو نریت که راز بودن و موندن و برقراری مو به همی زبون بستگی ایشه / به هر چه که بهمو ارث رسیدن / در حق ای ارث و میراث وفادار بشیم ...

و گفت و گفت .من هم قول دادم که بگویم / در آخر هم سلام رساند به سیاورشن  و محمد شهسواری و مخصوصا بندر .

پی نوشت : واین هم لینک ضرورتی که این توفیق را نصیبم کرد .