گلبرگی بر تی تخ برکه

X

گلبرگی بر تی تخ برکه

گلبرگی بر تی تخ برکه

مرا با برکه ام بگذار/ دریا ارمغان تو

	مرده های مرگناک
برای ترس مرده های مرگناک، میان قطره های چکُّ و چکِّ خون سبکترین نگاههای پر سکوت، اتاق سازگار لحظه های دون درون من هجوم خوابهای بد،ضمیر ناخودا/ی پیر و مندرس اگر بیاید و نگاهمان کند، دوباره می شوم برادر زبون- -ِ تو که هیچ چیز را نمیشود بفهمی و دو پیک از نگاه من و لال می شوی و حرف /می زند، تمام کنده کنده های بیستون ببین چقدر خالی از نگفتنم ، سقوط می شوم دوباره بی هوا بدون هیچ چاره ای برای خود ، بدون هیچ راه حل برای اون گریز پا هنوز می دوم نگو ، که اینچنین نشسته ام برای نان کنار قبر سرد و مرده های بد، کنار بی کسی عاری از جنون که آخر غزل شده نیاز تن، و کهنه می شوم درون قبر خود تمام می کنم دوباره مرگ را، خدا و حرف اولین و «واو و نون» *رضا صحرایی(پارسا)*
+ نوشته شده در 86/11/19ساعت 1:3 PM توسط روشینا \|

	بی مرگ
سقراط مرده است که در این هوای پاک فکری به حال غربت این خم نمی کنند مردان عافیت زده در موعد بهشت مثل قدیم میل به گندم نمی کنند جایی ست آسمان که در اوج بلوغ ابر خورشیدهای باکره خاموش می شوند آنجا که در عبور نفسهای رستخیز ارواح نیم مرده فراموش می شوند کشتی نشستگان تو ای نوح بیش از این دیگر اسیر غمزه ی طوفان نمی شوند از خود بپرس آنکه پسرهای ناخلف شاید به حکم عشق مسلمان نمی شوند دیگر برای بتکده آری خدای من پیغمبران بادیه مرهم نمی شوند خلقی که بی بهانه به بازی گرفته اید تاوان ناسپاسی آدم نمی شوند محسن کاشانی -کرمان پی نوشت : قول داده بودم که از مرگ چیزی نگویم / اما عزیز دل یادت باشد : کی شعر تر انگیزد خاطر که حزین باشد ...
+ نوشته شده در 86/11/12ساعت 8:17 PM توسط روشینا \|